بررسی مشکلات شنوایی در کودکان

بررسی مشکلات شنوایی در کودکان

بیشتر بچه ها  از لحظه ای که به دنیا می آیند میتوانند بشنوند. صداهای پیرامون خود و صدای والدین و مراقبان را تقلید میکنند و  اینگونه صحبت کردن را یاد میگیرند. . بیشتر آنها در دوران کودکی ناشنوا میشوند.

بچه ها باید غربالگری شنوایی را انجام دهند. اگر فرزند شما کم شنوا است، باید از دستگاه شنوایی و دیگر گزینه های ارتباطی تا سن 6 ماهگی استفاده کند. دلیلش این است که  از این دوران ؛کودکان شروع به یادگیری زبان و گفتار قبل از صحبت کردن میکنند.گاهی اوقات، عفونت گوش، صدمات یا بیماری  موجب کم شنوایی کودک می شود.

کم شنوایی در زمره شایع ترین اختلالات مادرزادی است که بدون علائم ظاهری بروز می کند. از بدو تولد تا شش ماهگی بهترین زمان برای تشخیص ناشنوایی یا کم شنوایی در نوزادان است که باید مورد توجه والدین قرار گیرد. این کار توسط ادیولوژیست (کارشناس شنوایی سنجی) انجام می شود.

می دانیم که فرزند شما بالاترین سرمایه و پر ارزش ترین جزء وجودی شماست و بر کسی پوشیده نیست که کاهش شنوایی نوزاد می تواند رشد و تکامل گفتار ، شخصیت و روابط عاطفی و اجتماعی و به تبع آن آموزش و تحصیل او را شدیدا متاثر سازد، به ویژه اگر اختلال شنوایی در دوران جنینی و به دلایل ژنتیکی در نوزاد شکل گرفته باشد.

به همین دلیل است که سن تشخیص کم شنوایی (قبل از 3 ماهگی) و شروع توانبخشی (قبل از 6 ماهگی) از عوامل مهم در بهبود گفتار و زبان در کودکان کم شنواست.

سالانه 600 تا 700 نوزاد ناشنوا در کشور به دنیا می آیند. بهتر است وزارت بهداشت غربالگری شنوایی نوزاد در بدو تولد را اجباری کند.

6 ماهگی زمان طلایی تشخیص کم شنوایی است

از بدو تولد تا شش ماهگی بهترین زمان برای تشخیص ناشنوایی یا کم شنوایی در نوزادان است که باید مورد توجه والدین قرار گیرد.

با توجه به این که از حدود شش ماهگی تا سه سالگی بهترین دوران زبان آموزی کودک به شمار می رود، تشخیص کم شنوایی و شروع درمان، در هوش و قدرت یادگیری کودک، بسیار موثر است.

چنانچه تشخیص ناتوایی های شنیداری کودک به موقع تشخیص داده نشود ، یادگیری و توان زبان آموزی کودک به نحو چشمگیری کاهش می یابد و این نکته مهمی است که باید از سوی والدین و به خصوص مادر، مورد توجه قرار گیرد.

البته این به این معنا نیست که اگر ، کم شنوایی کودک در زمان های دیرتری تشخیص داده شود دیگر نمی توان کاری کرد، اما نکته مهم این است که تشخیص تا قبل از شش ماهگی ، نتایج مطلوب تری در درمان دارد.

هم اکنون برنامه های شنوایی سنجی و درمان های مناسب برای سنین مختلف در کشورمان وجود دارد، اما هر چقدر این درمان ها در سنین پایین تر شروع شود، قدرت یادگیری فرد بالاتر می رود. در حال حاضر تجهیزات و فناوری های پیشرفته ای وجود دارد که با استفاده از آنها امکان تشخیص کم شنوایی از سنین بسیار پایین وجود دارد تا در صورت تشخیص ، مراحل درمان و توانبخشی در زمان مناسب آغاز شود.

امروزه توانایی در علم شنوایی سنجی به این حد رسیده است که تا شش ماهگی و پایین تر، قابلیت تشخیص کم شنوایی در نوزاد وجود دارد و برنامه های غربالگری نوزادان نیز در همین راستای تشخیص به موقع اجرا می شود.

غربالگری شنوایی نوزادان

کم شنوایی در زمره شایع ترین اختلالات مادرزادی است که بدون علائم ظاهری بروز می کند. اختلال شنوایی یک مشکل آرام و پنهان است و کودکانی که مبتلا به آسیب شنوایی هستند در بدو تولد از نظر ظاهر قابل شناسایی نمی باشند. بنابراین تشخیص آن در ابتدای تولد بدون استفاده از انجام غربالگری شنوایی ممکن نیست.

در صورتی که غربالگری شنوایی در بدو تولد انجام نشود ، تشخیص کم شنوایی ممکن است تا 5/2سالگی به تاخیر افتد و تاخیر در تشخیص کم شنوایی به قابلیت درک گفتار و زبان آسیب می زند و به تبع آن مشکلات تحصیلی ، اجتماعی و شغلی برای این دسته از کم شنوایان به وجود خواهد آمد . به همین دلیل است که سن تشخیص کم شنوایی (قبل از 3 ماهگی) و شروع توانبخشی (قبل از 6 ماهگی) در بهبود رشد گفتار و زبان در کودکان کم شنوا نقش مهمی ایفا می کند.

غربالگری شنوایی توسط ادیولوژیست (کارشناس شنوایی سنجی) انجام می شود. آزمایش بسیار سریع انجام می شود، لذا برای نوزادان ناراحت کننده و دردناک نیست. روند انجام آزمایش به این شکل است که از طریق یک پروب نرم تمیز که در ابتدای مجرای گوش خارجی قرار می گیرد، محرک صوتی به گوش ارسال می شود و زمانی که سلول های گوش داخلی صدا را دریافت می کنند، گسیلی (ECHO) به سمت گوش خارجی تولید می کنند که به وسیله پروب دریافت می شود و شکل موجی آن بر روی دستگاه قابل مشاهده است. این آزمایش OAE نام دارد و مستقیما حلزون گوش داخلی را بررسی می کند، زیرا اکثر مشکلات مادرزادی شنوایی در گوش داخلی ایجاد می شود.

پیشگیری از تولد فرزند کم شنوا

والدین قبل از بچه دار شدن ، می توانند با رعایت موارد زیر، احتمال تولد فرزند کم شنوا یا سخت شنوا را کاهش دهند:

– انجام مشاوره ژنتیک قبل از ازدواج

– انجام آزمایشات خونی و بررسی عامل Rh

– مشاوره با پزشک قبل از بارداری در صورت ابتلا به بیماری مزمن یا خاص

– مصرف نکردن دارو ، بدون تجویز پزشک در دوران بارداری

– جلوگیری از ضربات جسمی در دوران بارداری

– مراقبت جهت پیشگیری از ابتلا به بیماری های مختلف در دوران بارداری

– مبادرت به زدن واکسن سرخجه قبل از بارداری

– عفونت مادر در حین زایمان

– کمبود اکسیژن

 

عوامل ایجاد کم شنوایی بعد از تولد

عوامل دوران نوزادی ( از تولد تا یک ماهگی ) که خطر ابتلا به کم شنوایی را افزایش می دهند عبارتند از:

– سابقه خانوادگی در خصوص وجود کم شنوایی مادرزادی حسی یا عصبی

– عفونت های دوران نوزادی مانند سیفلیس و سرخجه

– وزن کمتر از 5/1 کیلوگرم نوزاد هنگام تولد

– یرقان یا زردی شدید دوران نوزادی که نیاز به تعویض خون پیش می آید.

– مصرف داروهایی که اثر تخریبی روی شنوایی دارند، مانند آمینو گلیکوزیدها( جنتامایسین، توبرامایسین، کانامایسین و استرپتومایسین، هنگامی که به صورت دوره ای و طولانی مدت مصرف شود)

– مننژیت باکتریایی

– نگهداری نوزاد در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیش از 5 روز

 

عوامل دوران کودکی ( یک ماهگی تا سه سالگی ) که خطر ابتلا به کم شنوایی را افزایش می دهند عبارتند از :

– نگرانی والدین نسبت به تأخیر زبان آموزی و تکلم ، با توجه به سن کودک

– مننژیت باکتریایی و عفونت های مرتبط با کاهش شنوایی

– ضربه به سر که با کاهش هوشیاری کودک یا شکستگی جمجمه همراه باشد.

– مصرف داروهایی که اثر تخریبی بر روی شنوایی دارند مانند آمینو گلیکوزیدها به مدت طولانی

– عفونت های مزمن گوش میانی و تجمع مایع در گوش میانی بیش از 3 ماه

– اختلالاتی مانند شکاف کام که عملکرد شیپور استاش را مختل می کند.

– وجود سابقه کاهش شنوایی دائم یا پیشرونده در فامیل

– بیماری های دوران کودکی مانند اوریون، مننژیت ، مخملک

– آسیب های دوران کودکی به ویژه شکسستگی جمجمه، برخورد اجسام تیز با سر یا گوش، قرار گرفتن در معرض اصوات بلند و …

اگر کودک شما دارای یکی از عوامل فوق باشد ، نسبت به ابتلای به کم شنوایی در معرض خطر بیشتری قرار دارد. شما در این رابطه باید با یک متخصص گوش و حلق بینی و یک کارشناس شنوایی سنجی (ادیولوژیست) مشورت نمایید و در صورت تشخیص، باید از کودک شما ارزیابی کامل شنوایی به عمل آید.

استفاده از سمعک مؤثرترین راهکار درمانی برای افراد مبتلا به کم شنوایی است

عوارض ناشی از وجود کم شنوایی دائم

– تأخیر در رشد طبیعی گفتار و زبان

– اختلال در ایجاد ارتباط با دیگران، اختلال عاطفی ، اختلال در تفکر، تاخیر رشد اجتماعی فرهنگی، اختلال در یادگیری و افت تحصیلی

– اختلال در خواندن و نوشتن ، اختلال در حافظه شنیداری ، بروز ناتوانی های درکی شنیداری، کاهش ذخیره لغات و … .

درمان و توانبخشی

پس از ارزیابی شنوایی ، متخصص شنوایی سنجی ، درباره وضعیت شنوایی کودک تان با شما صحبت خواهد کرد. برخی اختلالات شنوایی ، مانند اوتیت گوش میانی و گوش خارجی به وسیله دارو قابل درمان است ، اما برخی دیگر از اختلالات شنوایی ، مانند شنوایی حسی عصبی قابل درمان با دارو نیست و فرد باید در مراحل توانبخشی قرار گیرد .

توانبخشی عبارت است از اجرای مجموعه ای از خدمات پزشکی، اجتماعی ، روانی ، حرفه ای و آموزشی به منظور بازتوانی فرد، تا کارایی فرد به بالاترین حد ممکن برسد و بتواند به طور مستقل در جامعه زندگی کند.

استفاده از سمعک مؤثرترین راهکار درمانی برای اغلب افراد مبتلا به کم شنوایی است.

فرد مبتلا به کم شنوایی نمی تواند هر سمعکی را استفاده نماید ، بلکه برای تجویز سمعک باید به متخصص ادیولوژیست مراجعه کند.

باید به این نکته توجه داشت که تجویز سمعک مناسب در کنار کلاس های تربیت شنوایی نتیجه دلخواه برای پیشرفت و رشد گفتار و زبان کودک را به ارمغان می آورد. البته بهتر است به خاطر داشته باشید که همیشه پیشگیری بهتر است از درمان.

سه علت مهم کم شنوایی کودکان شامل موارد زیر است:

۱- اوتیت میانی (عفونت های گوش)

۲- علل مادرزادی

۳- علل اکتسابی

اوتیت میانی (عفونت های گوش)

اوتیت میانی التهاب در گوش میانی (ناحیه پشت پرده گوش) است که معمولاً همراه با ترشح مایع در آن ناحیه می باشد. این مایع ممکن است عفونی باشد (یا نباشد)

علائم، شدت، میزان تکرارپذیری و طول مدت بیماری متفاوت است. ممکن است از مایع غیرعفونی، روشن و رقیق بدون درد و تب و تنها کمی کاهش شنوایی تا حمله های تکرار شونده همراه با مایع چسبنده غلیظ در گوش و برخی شکایات دیگر نظیر کم شنوایی دائمی متغیر باشد.

تقریباً همه انواع اوتیت همراه با کم شنوایی نوسانی انتقالی اند. در حقیقت اوتیت میانی، شایع ترین علت کم شنوایی در کودکان خردسال است.

میزان شیوع اوتیت میانی تا چه حد است؟

اوتیت میانی غالباً در کودکان ایجاد می شود. درحقیقت، اوتیت میانی، پس از سرماخوردگی معمول، دومین بیماری شایع کودکان پیش دبستانی است. ۵۰درصد از کودکان تا سن یک سالگی حداقل یک بار دچار این بیماری شده اند.

۳۵ درصد کودکان در سنین بین یک تا سه سالگی دوره های تکرار شونده ای از اوتیت میانی داشته اند. در کودکان مدرسه رو، تخمین زده می شود سالیانه ۵ میلیون روز تحصیلی به دلیل ابتلاء کودکان به این بیماری از دست داده می شود.

به چه دلیل اوتیت میانی تا این حد در کودکان شایع است؟

شیپور استاش مجرایی است که از یک سو به گوش میانی و از سوی دیگر به پشت حلق راه دارد. این مجرا در کودکان کوچکتر و نسبتاً افقی تر از بزرگسالان است. از این رو در شرایطی نظیر عفونتها و لوزه سوم بزرگ، به سادگی بسته می شود. تا زمانی که کودک بزرگتر نشود و زاویه و اندازه شیپور استاش تغییر نکند، کودک نسبت به اوتیت میانی آسیب پذیرتر از افراد بزرگسال است.

اوتیت میانی به چه ترتیب ممکن است منجر به کم شنوایی شود؟

سه استخوان بسیار ریز درون گوش میانی، ارتعاشات صوت را از پرده گوش به گوش میانی منتقل می کنند. در صورت وجود مایع در گوش میانی، انتقال ارتعاشات به صورتی کارآمد صورت نمی گیرد و انرژی صوتی از بین می رود در نتیجه کم شنوایی ملایم یا حتی متوسط ایجاد می شود. بنابراین اصوات گفتاری گنگ و غیرقابل شنیدن می شوند.

معمولاً این نوع کم شنوایی، از نوع انتقالی و موقت است. اما در صورتی که اوتیت میانی مرتباً تکرار شود، صدماتی به پرده گوش، استخوانهای گوش یا حتی عصب شنوایی وارد شده و ممکن است منجر به کم شنوایی حسی و عصبی و دائمی شود.

آیا کم شنوایی ناشی از اوتیت میانی می تواند سبب اختلال در زبان و گفتار کودک شود؟

کودکان، زبان و گفتار را از طریق گوش دادن به صحبتهای دیگر افراد می آموزند. در این روند چند سال نخست زندگی هر کودک، حائز اهمیت حیاتی است.

در صورت وجود کم شنوایی، کودک از تجربیات آموزشی زبانی، بهره کامل نمی برد. در نتیجه، ممکن است در رشد زبان و گفتار خود دچار تأخیر چشمگیری شود.

اوتیت میانی غیرعفونی، مشکل ویژه ای به همراه دارد زیرا معمولاً علائم درد و تب وجود ندارد. از این رو، ممکن است هفته ها و ماهها بگذرد و والدین شکی به وجود این مشکل نبرند. در طی این زمان ممکن است کودک به دلیل از دست دادن شنوایی، دچار اختلال در رشد هنجار زبان و گفتار شود.

ممکن است کودک به دلیل از دست دادن شنوایی، دچار اختلال در رشد هنجار زبان و گفتار شود.

از کجا می توان متوجه شد کودک دچار اوتیت میانی شده است ؟

حتی در صورت عدم وجود تب و درد، علائم دیگری وجود دارد که حاکی از وجود مایع مزمن یا تکرار شونده در گوش کودک است:

ـ بی توجهی ـ بلند کردن غیرمعمول صدای رادیو و تلویزیون ـ متوجه جهت اصوات نشدن ـ بی حال و بی توجه بودن ـ تند خویی بی دلیل ـ کشیدن و خاراندن گوشها.

در صورتی که تصور کنیم اوتیت میانی سبب اختلالی در شنوایی، زبان یا گفتار فرزندمان شده است، باید چه کار کنیم؟

عفونتهای گوش نیاز به توجه فوری به ویژه از سوی پزشک متخصص کودکان یا گوش و حلق و بینی دارد. اگر کودک شما دچار عفونت گوش می شود و یا مایع مزمنی در گوش وی ایجاد می شود، با دو متخصص دیگر نیز باید مشورت کنید: شنوایی شناس و آسیب شناس گفتار و زبان.

شنوایی شناس شدت هر گونه ضایعه شنوایی را- حتی در کودکان خیلی کوچک و یا کودکان مشکل دار- ارزیابی می کند و مشخص می کند آیا ضایعه ای در گوش میانی کودک وجود دارد یا خیر.

آسیب شناس گفتار و زبان مهارتهای ویژه زبانی و گفتاری کودک را تعیین و در صورت نیاز برنامه های اصلاحی ضروری را پیشنهاد می کند.

آیا پزشک کودک، او را به این متخصصین ارجاع خواهد داد؟

شما به عنوان والدین کودکتان، بهترین فردی هستید که متوجه شنوایی ضعیف وی می شوید. به گفته انجمن پزشکان اطفال آمریکا: «هر کودکی که والدینش در مورد توانایی شنیدن وی ابراز نگرانی می کنند، باید بدون هیچ گونه تأخیری برای ارزیابی شنوایی شناسی رفتاری ارجاع داده شود.» هنگامی که والدین خود نسبت به سلامت و رشد کودک خود حساس می شوند نباید واهمه ای داشته باشند که خواستار ارزیابی های دقیق تر توانایی های وی شوند.

کم شنوایی های مادرزادی

کم شنوایی هایی که به هنگام تولد یا از آن زمان به بعد وجود دارند.

اصطلاح کم شنوایی مادرزادی آن دسته از کم شنوایی هایی است که به هنگام تولد وجود دارند و شامل کم شنوایی های ارثی یا کم شنوایی هایی می شود که ناشی از دیگر عوامل پیش از تولد یا به هنگام تولداند.

عوامل ژنتیکی

به نظر می رسد بیش از۵۰ درصد از تمامی کم شنوایی های مادرزادی کودکان مربوط به عوامل ژنتیکی باشد. کم شنوایی های ژنتیکی ممکن است اتوزوم غالب، اتوزوم مغلوب یا وابسته به جنس باشند. در کم شنوایی های اتوزوم غالب، یکی از والدین که حامل ژن کم شنوایی و خود، کم شنواست، آن را به کودک خود منتقل می کند. در این موارد حداقل۵۰ درصد احتمال دارد کودک نیز کم شنوا شود. این احتمال زمانی بیشتر می شود که هر دو والد دارای ژن غالب (کم شنوا) باشند و یا پدر بزرگ و مادر بزرگ یکی از والدین کم شنوایی ژنتیکی داشته باشند. از آنجا که معمولاً حداقل یکی از والدین کم شنواست، انتظار می رود کودک دچار کم شنوایی باشد.

در کم شنوایی های اتوزوم مغلوب هر دو والد که نوعاً دارای شنوایی هنجاراند، حامل ژن مغلوب می باشند. در این موارد احتمال کم شنوا شدن کودک، ۲۵% است. از آنجا که هر دو والد شنوایی هنجار دارند و هیچ یک از اعضای خانواده کم شنوا نیستند، هیچ انتظاری نمی رود که کودک کم شنوایی داشته باشد. تقریباً ۸۰% از کم شنوایی های ارثی، اتوزوم مغلوب اند.

در کم شنوایی های وابسته به جنس، مادر حامل ژن مغلوب کم شنوایی بر روی کروموزوم جنسی است و آن را به پسران خود- و نه دخترانش- منتقل می کند. این نوع کم شنوایی نادر است و تنها در ۲درصد کم شنوایی های ارثی وجود دارد.

کم شنوایی یکی از علائم مشخصه برخی از انواع سندرم های ژنتیکی است. مثال هایی از این سندرم ها عبارتند از: سندرم داون وجود ناهنجاری در یکی از ژن ها،سندرم آشر( اتوزوم مغلوب)، سندرم تریچر کولنیز( اتوزوم غالب)، سندرم الکل نوزادی (ناهنجاری ژنتیکی)، سندرم کروزون (اتوزوم غالب) و سندرم آلپورت (وابسته به جنس).

دیگر علل کم شنوایی های مادرزادی

این گونه کم شنوایی ها که ارثی نیستند شامل بیماری ها، عفونتها و شرایط خاص پیش از تولد هستند که به هنگام تولد یا به فاصله اندکی پس از آن ایجاد می شوند. این شرایط منجر به کم شنوایی های حسی عصبی ملایم تا عمیق می شوند. مثال هایی از این دست عبارتند از:

– عفونتهای داخل رحمی شامل سرخجه، سیتومگالوویروس، ویروس هرپس – مشکلات مربوط به عامل Rh خون – نارس بودن – دیابت مادرزاد – توکسمی در طول بارداری – فقدان اکسیژن (آنوکسی) – سیفلیس – بدشکلی های ساختارهای گوش

کم شنوایی های اکتسابی

کم شنوایی های اکتسابی، کم شنوایی هایی است که پس از تولد- در هر زمانی در طول زندگی فرد- ایجاد شوند و علت آن بیماری ها، صدمات و شرایط خاص اند.

مثال هایی از شرایط ایجاد کننده کم شنوایی در کودکان عبارتند از:

– عفونت های گوش (اوتیت میانی) ـ داروهای اتوتوکسیک(صدمه به سیستم شنیداری) – مننژیت – سرخک – انفسفالیت – آبله مرغان – آنفلوانزا – سرخجه – ضربه به سر – قرار گرفتن در معرض اصوات بلند. شنوایی یکی از حواس برتر انسان است . محروم بودن از حس شنوایی فقط به مفهوم نشنیدن صدا نیست ، بلکه ماحصل این محرومیت ، موجب عدم دستیابی به بسیاری از تجربیات مفید و امید بخش زندگی فردی و اجتماعی می شود تا جایی که ممکن است فرد را از مسیر موفقیت دور نماید . توجه به این مسئله ، که صحبت کردن امری اکتسابی است و انسان از راه شنیدن ، زبان محیط اطراف خود را فرا گرفته و سپس قادر به تکلم می گردد ، اهمیت ویژه این حس را نشان می دهد . لذا بدون شنیدن ، گفتار به وجود نخواهد آمد و به همین علت ، کودکان و افراد ناشنوا قادر به تکلم نیستند. اما نکته قابل تأمل این است که چطور می توانیم از ایجاد کم شنوایی و به دنبال آن عدم تکلم جلوگیری وپیشگیری کنیم . “پیشگیری از کم شنوایی”

والدین باید قبل از بچه دار شدن ، این مساله را در نظر بگیرند و نسبت به آن اطلاعات و آگاهیهای لازم را کسب کنند ؛ آنها می توانند با رعایت موارد زیر ، احتمال تولد فرزند کم شنوا یا سخت شنوا را کاهش دهند :

۱-انجام مشاوره ژنتیکی قبل از ازدواج . ۲-RH انجام آزمایشات خونی و بررسی عامل “. ۳- مشاوره با پزشک قبل از بارداری در صورت ابتلاء به بیماری مزمن یا خاص . ۴- مصرف نکردن دارو ، بدون تجویز پزشک در دوران بارداری . ۵- جلوگیری از ضربات فیزیکی و مکانیکی در دوران بارداری. ۶- مراقبت جهت پیشگیری از ابتلاء به بیماریهای مختلف در دوران بارداری . ۷- مبادرت به زدن واکسن سرخجه قبل از بارداری و … “عوامل احتمال کم شنوایی بعد از تولد”

فاکتورهای دوران نوزادی ( از تولد تا یک ماهگی ) که خطر ابتلاء به کم شنوایی را افزایش می دهند عبارتند از:

۱- سابقه خانوادگی درخصوص وجود کم شنوایی مادرزادی حسی یا عصبی. ۲- عفونتهای دوران نوزادی مانند سیفلیس و سرخجه. ۳- وزن کمتر از ۱۵۰۰ گرم نوزاد هنگام تولد . ۴- زردی دوران نوزادی در حدی که منجر به تعویض خون شود. ۵- مصرف داروهایی که اثر تخریبی روی شنوایی دارند . مانند آمینو گلیکوزیدها ( خبتامایسین، توبرامایسین، کاتامایسین و استرپتومایسین، هنگامی که به صورت دوره ای و طولانی مدت مصرف شود . ) ۶- مننژیت باکتریایی. ۷- وجود نشانه های غیر طبیعی یا اختلالاتی که با شنوایی مرتبط است . ۸- نگهداری نوزاد در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان بیش از ۵ روز.

فاکتورهای دوران کودکی ( یک ماهگی تا سه سالگی ) که خطر ابتلاء به کم شنوایی را افزایش می دهند عبارتند از :

۱. نگرانی والدین نسبت به تأخیر زبان آموزی و تکلم ، با توجه به سن کودک. ۲. مننژیت باکتریایی و عفونتهای مرتبط با کاهش شنوایی . ۳. ضربه به سر که با کاهش هوشیاری کودک یا شکستگی جمجمه همراه باشد . ۴. مصرف داروهایی که اثر تخریبی بر روی شنوایی دارند مانند آمینو گلیکوزیدها به مدت طولانی . ۵. عفونتهای مزمن گوش میانی و تجمع مایع در گوش میانی بیش از ۳ ماه . ۶. اختلالاتی مانند شکاف کام که عملکرد شیپور استاش را مختل می کند . ۷. وجود سابقه کاهش شنوایی دائم یا پیشرونده در فامیل . ۸. بیماریهای دوران کودکی مانند اوریون ، مننژیت ، مخملک. ۹. آسیب های دوران کودکی به ویژه شکسستگی جمجه، برخورد اجسام تیز با سر یا گوش، قرار گرفتن در معرض اصوات بلند و… .

اگر کودک شما دارای یکی از فاکتورهای فوق باشد ، نسبت به ابتلاء به کم شنوایی در معرض خطر بیشتری قرار دارد شما دراین رابطه باید با یک متخصص گوش و حلق بینی و یک کارشناس شنوایی شناسی ( ادیولوژیست ) مشورت نمایید و در صورت تشخیص ، باید از کودک شما ارزیابی کامل شنوایی به عمل آید.

عوارض ناشی از وجود کم شنوایی دائم

اگر کودک شما یا هر فرد دیگری مبتلا به کم شنوایی باشد و برای تشخیص ، درمان و توانبخشی آن اقدام نکنید ، پس از گذشت زمان کمی به عوارض ناشی از کم شنوایی نیز مبتلا می شود . این عوارض عبارتند از :

تأخیر در رشد طبیعی گفتار و زبان ، اختلالات تولیدی گفتار ، اختلال در روان بودن گفتار ، اختلال در صرف و نحو زبان ، اختلال در ارتباط گیری، اختلال عاطفی – رفتاری ، اختلال در تفکر ، تاخیر در رشد اجتماعی – فرهنگی ، اختلال در یادگیری و افت تحصیلی ، اختلال خواندن و نوشتن ، اختلال در حافظه شنیداری ، بروز ناتوانیهای درکی – شنیداری ، کاهش ذخیره لغات و …

درمان و توانبخشی

پس از ارزیابی شنوایی ، متخصص شنوایی شناسی ، درباره وضعیت شنوایی کودکتان با شما صحبت خواهد کرد . برخی اختلالات شنوایی ، مانند اوتیت گوش میانی و گوش خارجی به وسیله دارو قابل درمان است ، اما برخی دیگر از اختلالات شنوایی ، مانند کاهش شنوایی حسی – عصبی قابل درمان دارویی نیست و فرد باید در پروسه توانبخشی قرار گیرد . در تعریف ، توانبخشی عبارت است از مجموعه خدمات پزشکی ، اجتماعی ، روانی ، حرفه ای و آموزشی که به منظور باز توانی فرد اجرا می شود تا کارایی فرد به بالاترین حد ممکن برسد و بتواند به طور مستقل در جامعه زندگی کند .

با پیشرفتهای به عمل آمده در زمینه فن آوری ، در سالهای اخیر ، فراهم آوردن اطلاعات گفتاری به وسیله سمعک ، حتی برای کودکانی که مبتلا به شدیدترین میزان نقص شنوایی باشند نیز ممکن گردیده است . سمعکها مؤثرترین راهکار و بهترین تدبیر درمانی برای اغلب افراد مبتلا به کم شنوایی می باشند . خصوصیات الکترواگوستیکی سمعک ، باید با خصوصیات باقی مانده شنوایی فرد مبتلا به کم شنوایی ، تطبیق داده شده و سمعک برای گوش آن فرد تنظیم شود . لذا فرد مبتلا به کم شنوایی نمی تواند هر سمعکی را استفاده نماید ، بلکه برای تجویز و تنظیم سمعک باید به متخصص ادیولوژیست مراجعه کند.

 

 

 

 

برچسب‌ها



{ مطالب ویژه وب سایت}

راز پیر و چاق نشدن ژاپنی ها

راز پیر و چاق نشدن ژاپنی ها

حتماً شما هم شنیده اید که زنان و مردان ژاپنی عمری طولانی تر دارند. بر اساس آمارهای ....

نکاتی در مورد مراقبت های پس از عمل جراحی لوزه سوم

نکاتی در مورد مراقبت های پس از عمل جراحی لوزه سوم

لوزه سوم به صورت توده‌اي بافتي، در محل اتصال قسمت حلقي حفره بيني به حلق واقع شده است. وظيفه‌ي اين لوزه ...

بررسی مشکلات شنوایی در کودکان

بررسی مشکلات شنوایی در کودکان

بیشتر بچه ها از لحظه ای که به دنیا می آیند میتوانند بشنوند. صداهای پیرامون خود و صدای والدین و مراقبان را تقلید میکنند و اینگونه صحبت کردن را یاد میگیرند. .

روش خانگی سنجش سلامت بینایی نوزاد

روش خانگی سنجش سلامت بینایی نوزاد

انجام برخی ارزیابی‌ها در سنین پایین بسیار ضروری است تا از سلامت بینایی فرزندتان تا سن یک سالگی مطمئن شوید.




درباره دکتر علی پرندآور

دکتر علی پرندآور، جراح و متخصص گوش، حلق و بینی (زیبایی بینی)، متولد یکم مهرماه 1340در شهرستان شهسوار هستند. ایشان در سال 1358 بعد از سپری نمودن دوران تحصیلی و اخذ دیپلم ، در سال 1364 در رشته پزشکی عمومی وارد دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی شدند. و پس از آن در زمینه جراحی و تخصص گوش و حلق و بینی (زیبایی)، در سال 1374 دوران تحصیل خود را گذراندند و . . .

... بیشتر بخوانید

اطلاعات تماس

4527 33 33 013
5084 33 33 013

Info@DrAliParandavar.com
www.DrAliParandavar.com

آدرس مطب

رشت , چهار راه میکاییل
ابتـدای خیـابان نـامـــجـو
ساختمان پزشکان سیـنـا
طبقه اول ، دکتر پرندآور